Charlotte Lagro

Kunstenaar
Maastricht, Nederland

Charlotte Lagro (°1989), geboren in Maastricht, maakt videoinstallaties waarin verschillende werken een onderlinge relatie aangaan. Het zijn multimediale installaties die uitgaan van video of fotografie. Toen ze op haar vijftiende een digitale twee megapixel camera kreeg van haar ouders, was ze verkocht en wilde ze niks anders meer. Charlotte komt uit een kunstenaarsfamilie, waardoor kunst altijd prominent aanwezig was in haar leven. “Het is een taal waarmee ik ben opgegroeid. Het is voor mij dus een vanzelfsprekende taal om mee te werken.” Maar toen ze jonger was, wilde Charlotte psychologie studeren. “Als ik eraan terugdenk, houdt dat eigenlijk wel steek, want in zekere zin gaat mijn werk over psychologie en over menselijk gedrag, en over hoe mensen denken.”

Het werk van Charlotte getuigt van een grote nieuwsgierigheid in de mensen om haar heen. “Ik probeer altijd veel mensen bij mijn werk te betrekken. Ik vraag mensen om te performen in mijn werk, het liefste mensen die helemaal geen ervaring hebben met performance.” Charlotte’s werk is onderzoekend waarbij ze bijvoorbeeld gebruik maakt van interviews of een ingesproken monoloog als voice-over. Maar soms wordt er helemaal niet gesproken. “Ik wil abstracte ideeën, abstracte kennis een menselijk gezicht geven. Dat doe ik soms heel letterlijk door iemand voor de camera te zetten en te filmen. Het lijkt dan een documentaire, maar het is veel vrijer, veeleer performance.”

Een voorbeeld hiervan is een video waarin we een mimespeler zien performen in Auschwitz. Het gaat over hoe we met ons verleden omgaan en wat gepast is om te tonen en wat niet en hoe dat ook tijdgebonden is. De mimespeler is een vriend van Charlotte en van Hongaars-Joodse afkomst. “We hebben veel gepraat over zijn verleden en het verleden van zijn familie. Ook heb ik beelden van de making-of van de film van Jerry Lewis vermengd met de beelden van de mime. Jerry Lewis, een Amerikaanse komiek, maakte in 1972 de film The Day the Clown Cried. De film gaat over een clown die ten tijde van de Tweede Wereldoorlog wordt gearresteerd door Nazi-Duitsland, omdat hij een grap maakt over Hitler. Hij wordt naar een concentratiekamp gestuurd. Die film is nooit uitgebracht door de kritiek dat zo’n zwaar onderwerp niet vanuit het personage van een clown kon gebracht worden. Het was wansmaak. De film ligt nu dus ergens in een kluis. Veel filmliefhebbers willen hem graag zien.”

Vorig jaar (2015) werd Charlotte uitgenodigd voor Skowhegan, een prestigieuze residency in Maine in Amerika. Daar worden jaarlijks 65 kunstenaars uitgenodigd, waarvan ongeveer tweederde Amerikaans, en eenderde internationaal. “Uit Europa waren er misschien zes of zeven mensen. De residency duurt negen weken en concentreert zich op de onderlinge uitwisseling van kennis en ervaring. Werk maken is daar niet per se je prioriteit, al heb je wel een studio waar je iedere dag heen gaat.” Op het programma stonden studiobezoeken met bekende kunstenaars, lezingen, filmvertoningen, performances, en zogenaamde group crits, waarbij een groep langskomt om je werk te bekritiseren en om je verder te helpen. “In een klap krijg je zoveel nieuwe inzichten en perspectieven op je werk. Skowhegan is in die zin uniek. Ik leerde er de onderwerpen en vraagstukken van mijn generatie kennen, zoals identiteitspolitiek, commentaar op hedendaagse cultuur, het omgaan met familiegeschiedenis in een postkoloniale wereld, gemeenschapsgevoel, de culturele verschillen tussen Europa en Amerika. Maar het ging ook over de emotionele dimensies van kunst en hoe je bijvoorbeeld ironie kunt inzetten in je werk. Het was inspirerend en ik heb nog steeds veel contact met de andere deelnemers en ik werk met hen samen. Een paar maanden geleden nodigde Annesofie Sandal me uit voor een tentoonstelling in Kopenhagen en onlangs heb ik met Mathilde Ganancia uit Parijs een video-avond georganiseerd in het kader van mijn tentoonstelling tijdens BIP Liège.”

“Soms kan mijn werk als een statement gelezen worden, zoals het haar onder mijn oksel in een driehoek, frontaal op de camera, maar eigenlijk zoek ik altijd naar een narratief met meerdere lagen.” Charlotte ziet haar werken als discussies waarin meerdere perspectieven naar voren komen, waar ze bewust openheid in zoekt zonder definitief antwoord te geven. Een voorbeeld is de video The Art-shaped Hole In My Heart waarin Charlotte de aandacht richt op een bijzondere koelkast in een oude boerderij in het Amerikaanse Skowhegan. Ze nodigde kunstenaars en kunstcritici uit om met haar de koelkast te onderzoeken. Een voor een verschijnen ze in beeld. Ze bekijken de koelkast van elke kant en verwonderen zich hardop. In de video is het eigenlijke onderwerp niet zozeer de koelkast, maar de individuele benadering en interpretatie van de verschillende deelnemers. De koelkast wordt daarbij een analogie voor kunst op zich. De koelkast ontstijgt de status als alledaags gebruiksvoorwerp en wordt het centrale onderwerp van een gelaagde en soms komische reflectie over esthetiek. Het gaat niet over Charlotte, ook al is zij diegene die het werk opzet. “Ik probeer het kunstwerk zoveel meer invloeden te laten ondergaan dan dat ik het zelf kan geven”. Bij het laten ontstaan en vastleggen van haar onderwerp zoekt Charlotte naar inzichten die het hier en nu en haarzelf overstijgen. “Anne-Françoise Lesuisse (artistiek directeur BIP Liège) omschreef het mooi in de catalogus van BIP: Het werk van Charlotte Lagro functioneert als het opzetten van een netwerk dat zich continue ontwikkeld, waar dimensies aan elkaar worden toegevoegd en tunnels gecreëerd worden tussen verschillende plaatsen, tijden en contexten.”


www.charlottelagro.com